Ο κυκλικός χορός ορίζεται από τη διάταξη των χορευτών και των χορευτριών στον χώρο: σε κλειστό κύκλο, σε ανοιχτό κύκλο ή σε ημικύκλιο. Αποτελεί ειδικότερη μορφή του ομαδικού χορού, ο οποίος ορίζεται από τη σύνθεση του συνόλου και όχι από το σχήμα που διαγράφει. Στον κλειστό κύκλο το σύνολο περιβάλλει ένα κέντρο, πραγματικό (βωμό, φωτιά, δένδρο, μουσικούς) ή νοητό· στον ανοιχτό κύκλο ο πρώτος χορευτής ή η πρώτη χορεύτρια οδηγεί τη σειρά. Η κίνηση ακολουθεί συνήθως σταθερή φορά, στον ελληνικό χώρο κατά κανόνα προς τα δεξιά, δηλαδή αντίθετα προς τους δείκτες του ρολογιού. Ο κύκλος συνδέεται συμβολικά με την ισοτιμία των μελών, με την κυκλικότητα του χρόνου και των εποχών και με την προστασία ενός ιερού χώρου.
Η παλαιότερη τεκμηρίωση του κυκλικού χορού προέρχεται από την εικονογραφία. Το πήλινο ομοίωμα τεσσάρων χορευτών από τον θολωτό τάφο στο Καμηλάρι της Μεσαράς (περ. 1600–1500 π.Χ.) αποδίδει ανδρικό κυκλικό χορό. Στην Ιλιάδα η ασπίδα του Αχιλλέα απεικονίζει νέους και νέες που χορεύουν πιασμένοι από τους καρπούς και κινούνται κυκλικά με την ταχύτητα του τροχού του κεραμέα. Στην κλασσική Αθήνα ο διθύραμβος, το λατρευτικό άσμα προς τιμήν του Διονύσου, ονομαζόταν κύκλιος χορός: κάθε φυλή παρουσίαζε στα Διονύσια Χορό πενήντα ανδρών ή παίδων. Ο Αριστοτέλης [Aristotle] στο Περὶ ποιητικῆς ανήγαγε την τραγωδία στους εξάρχοντες του διθυράμβου. Ο Χορός της τραγωδίας παρατασσόταν ωστόσο κατά κανόνα σε ορθογώνιο σχηματισμό· η κυκλική μορφή της ορχήστρας δεν απορρέει επομένως από την κίνησή του. Ο μυθικός χορός των Μουσών γύρω από τον Απόλλωνα μεταφέρθηκε στη ζωγραφική της Αναγέννησης.
Στη νεότερη Ελλάδα ο κυκλικός χορός αποτελεί τον κυρίαρχο τύπο της παραδοσιακής χορευτικής πρακτικής. Ο συρτός, ο καλαματιανός και ο τσάμικος χορεύονται σε ανοιχτό κύκλο: ο πρώτος ή η πρώτη αυτοσχεδιάζει φιγούρες, ενώ το σύνολο τηρεί σταθερό βηματισμό, και η θέση κάθε προσώπου στη σειρά αποτυπώνει συχνά ηλικιακές, έμφυλες ή κοινωνικές ιεραρχίες. Το καγκελάρι, χορευτικό δρώμενο είκοσι εννέα χωριών της Άρτας, χορεύεται χωρίς όργανα στα πανηγύρια της άνοιξης και του καλοκαιριού και το Πάσχα. Ανάλογες μορφές απαντούν στα Βαλκάνια, όπως η hora [χόρα] στη Ρουμανία και το kolo [κόλο] στη Σερβία, το οποίο εγγράφηκε το 2017 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, καθώς και στον Καύκασο, στην Ινδία, στην Αφρική και στο Θιβέτ, όπου ο κυκλικός χορός λειτουργεί ως μέσο κοινοτικής συνοχής.
Στις παραστατικές τέχνες κυκλικός σχηματισμός αξιοποιήθηκε ως τελετουργική ή συμβολική δομή. Ο Βάτσλαβ Νιζίνσκι [Vaslav Nijinsky] οργάνωσε σε κύκλους την Ιεροτελεστία της άνοιξης [Le Sacre du printemps, 1913] σε μουσική του Ίγκορ Στραβίνσκι [Igor Stravinsky], ενώ η Pina Bausch [Πίνα Μπάους] μετέτρεψε στη δική της εκδοχή (Tanztheater Wuppertal, 1975) τον κύκλο σε πεδίο συλλογικής εξάντλησης. Στο Boléro [Μπολερό, 1961] του Maurice Béjart [Μωρίς Μπεζάρ] οι άνδρες χορευτές περιβάλλουν το κόκκινο τραπέζι πάνω στο οποίο χορεύει ο/η σολίστ. Ο Οχάντ Ναχαρίν [Ohad Naharin] τοποθέτησε στο "Echad Mi Yodea" [«Ποιος ξέρει το ένα;»] του Kyr [Τοίχος, 1990] τους χορευτές και τις χορεύτριες σε ημικύκλιο καθισμάτων. Ο Christian Rizzo [Κριστιάν Ρίτσο] εμπνεύστηκε το D'après une histoire vraie [Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, 2013] από έναν αυθόρμητο κυκλικό χορό ανδρών στην Κωνσταντινούπολη. Ο Romeo Castellucci [Ρομέο Καστελλούτσι] οργάνωσε σε κύκλο τις συλλογικές ασκήσεις των νεαρών ερμηνευτριών στο Giudizio. Possibilità. Essere. [Κρίση. Δυνατότητα. Ύπαρξη., 2014] και ενέταξε τον κυκλικό σχηματισμό στο Ma [Μα, 2023], που παρουσιάστηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας. Στις εικαστικές τέχνες, οι πέντε μορφές του La Danse [Ο χορός, 1910] του Henri Matisse [Ανρί Ματίς] συμπυκνώνουν την εκστατική διάσταση του σχηματισμού.
Ο Γερμανός χορευτής και χοροδιδάσκαλος Bernhard Wosien [Μπέρνχαρντ Βόζιεν] εισήγαγε το 1976 στην κοινότητα του Findhorn [Φίντχορν] στη Σκωτία παραδοσιακούς κυκλικούς χορούς των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης ως μέσο διαλογισμού. Από την πρωτοβουλία αυτή αναπτύχθηκε το διεθνές κίνημα του ιερού κυκλικού χορού [sacred circle dance]. Σήμερα κυκλικοί χοροί αξιοποιούνται σε εργαστήρια κοινοτικού χορού, σε προγράμματα εκπαιδευτικού δράματος και στη χοροθεραπεία.